adwokatura polska



OGÓLNOPRAWNEZOBACZ WSZYSTKIE
16/09/2014

Alert Prawa Pracy: nowe orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości UE

Przedstawiamy krótką aktualizację w formie Alertu Prawa Pracy o nowych orzeczeniach Trybunału Sprawiedliwości UE z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych oraz opiniach Rzecznika Generalnego z września 2014.


Tezy oraz linki do dokumentów w języku polskim w opracowaniu adw. Joanny Jasiewicz.


 Wyrok Trybunału z dnia 11 września 2014 r. w sprawie C‑394/13

Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 592/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r., a w szczególności jego art. 13, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono temu, aby państwo członkowskie zostało uznane za państwo właściwe do przyznania osobie świadczenia rodzinnego wyłącznie ze względu na fakt, iż osoba ta jest zameldowana na pobyt stały na terytorium tego państwa członkowskiego, w sytuacji gdy ani ona, ani członkowie jej rodziny nie pracują ani nie mają zwykłego miejsca zamieszkania we wspomnianym państwie członkowskim. Artykuł 13 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on także temu, aby państwo członkowskie, które nie jest państwem właściwym w odniesieniu do danej osoby, przyznało jej świadczenia rodzinne, chyba że istnieje precyzyjny i szczególnie bliski łącznik między rozpatrywaną sytuacją a terytorium tego pierwszego państwa członkowskiego.

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 988/2009 z dnia 16 września 2009 r., a w szczególności jego art. 11, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono temu, aby państwo członkowskie zostało uznane za państwo właściwe do przyznania osobie świadczenia rodzinnego wyłącznie ze względu na fakt, iż osoba ta jest zameldowana na pobyt stały na terytorium tego państwa członkowskiego, w sytuacji gdy ani ona, ani członkowie jej rodziny nie pracują ani nie mają zwykłego miejsca zamieszkania we wspomnianym państwie członkowskim.

Wyrok w języku polskim (zobacz tekst)

Wyrok Trybunału z dnia 11 września 2014 r. w sprawie C328/13,

Wykładni art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy dokonywać w ten sposób, że „zasady i warunki ustanowione we wszystkich układach zbiorowych”, o których mowa w tym przepisie, obejmują też zasady i warunki, które zostały ustanowione w układzie zbiorowym, a które zgodnie z prawem państwa członkowskiego pomimo rozwiązania tego układu pozostają w mocy w odniesieniu do stosunków pracy objętych nim bezpośrednio przed jego rozwiązaniem do czasu objęcia tych stosunków nowym układem zbiorowym lub zawarcia z właściwymi pracownikami nowego porozumienia o charakterze indywidualnym.

Wyrok w języku polskim (zobacz dokument)

Opinia Rzecznika Generalnego Macieja Szpunara z dnia 10 września 2014 r. dot. sprawy C382/13

Rzecznik proponuje, co następuje:

Wykładni art. 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 lipca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997, L 28, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 3, s. 3), zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. (Dz.U. L 392, s. 1), należy dokonywać w ten sposób, że osoba zamieszkała w państwie członkowskim, która objęta jest zakresem stosowania tego rozporządzenia i na podstawie umowy o pracę dorywczą jest zatrudniona przez nie więcej niż dwa lub trzy dni w miesiącu na terytorium innego państwa członkowskiego, podlega z tego tytułu ustawodawstwu państwa zatrudnienia w myśl art. 13 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia. Artykuł 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71 znajduje zastosowanie w odniesieniu nie tylko do dni, podczas których owa osoba wykonywała swoją działalność zawodową, lecz również do dni, w trakcie których nie wykonywała ona tej działalności. Zainteresowani podlegają temu ustawodawstwu tak długo, jak długo są ubezpieczeni w państwie zatrudnienia przynajmniej od jednego ryzyka.

Wykładni art. 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71 w związku z art. 13 ust. 1 tego rozporządzenia i w świetle art. 45 TFUE i 48 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że przepis ten nie stoi na przeszkodzie możliwości wyłączenia przez ustawodawstwo krajowe, w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, pracownika migrującego ze swojego systemu zabezpieczenia społecznego ze względu na fakt, że ów pracownik objęty jest ustawodawstwem w zakresie zabezpieczenia społecznego państwa zatrudnienia. Jednakże zakładając, że ów pracownik nie miałby prawa do zasiłku rodzinnego lub świadczeń emerytalnych w ramach systemu ubezpieczeń emerytalnych w państwie zatrudnienia ze względu na to, iż ochrona socjalna przewidziana przez ustawodawstwo państwa zatrudnienia jest tak minimalna, że praktycznie nie istnieje, należy tymczasowo odmawiać stosowania tego ustawodawstwa, jeżeli konieczność jego stosowania jest wynikiem krótkookresowych umów o pracę dorywczą lub umów o pracę w niewielkim wymiarze czasu pracy, i stosować ustawodawstwo państwa zamieszkania. Owa tymczasowa odmowa stosowania powinna być ograniczona do okresów, w jakich ustawodawstwo państwa zatrudnienia wyłączało wspomniane kategorie pracowników z podstawowych elementów zabezpieczenia społecznego innych niż ubezpieczenie wypadkowe, i tylko w odniesieniu do tych innych elementów. Do sądu krajowego należy dokonanie, z uwzględnieniem okoliczności sprawy w postępowaniu głównym, koniecznych ustaleń. Okoliczność, że pracownik miał możliwość przystąpienia do dobrowolnego ubezpieczenia lub domagania się od właściwych władz zawarcia porozumienia w rozumieniu art. 17 rozporządzenia nr 1408/71, jest w tym względzie bez znaczenia.

Tekst opinii w języku polskim (zobacz dokument)

Tagi: praca


KALENDARIUM

Wrzesień 2017
PON WT ŚR CZW PT SOB NIE
123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930


FACEBOOK


MULTIMEDIA

Kongres Prawników Polskich 20 maja 2017 r. w Katowicach

file-plakat-1-002-20604.jpg

POLECANE STRONY

Naczelna Rada Adwokacka
Centrum Mediacji
Internetowe Doskonalenie Adwokatury
Krajowy rejestr Adwokatów i Aplikantów Adwokackich
Pismo Adwokatury Polskiej
Wyższy Sąd Dscyplinarny
Mobilny Adwokat

© 2017 Naczelna Rada Adwokacka
strony internetowe warszawa