Warszawa pożegnała Zofię i Stefana Korbońskich

01.10.2012

1 października w Warszawie, w Katedrze Polowej Wojska Polskiego odprawiona została Msza święta pogrzebowa śp. Zofii i Stefana Korbońskich. Ich szczątki, sprowadzone ze Stanów Zjednoczonych, spoczęły w Panteonie Wielkich Polaków w Świątyni Opatrzności Bożej.

Adwokata Stefana Korbońskiego i jego żonę pożegnali przybyli do świątyni warszawiacy, kombatanci, uczniowie i adwokaci. Wśród licznych pocztów sztandarowych nie zabrakło sztandaru Adwokatury Polskiej. Poczet samorządu adwokackiego poprowadził adw. Krzysztof Komorowski, zastępca sekretarza NRA.

Jacek Michałowski, sekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta RP, odczytał list Prezydenta Bronisława Komorowskiego. W imieniu Prezesa Kancelarii Premiera głos zabrał prof. Władysław Bartoszewski. Cześć zmarłym oddała również Hanna Gronkiewicz-Waltz, prezydent m.st. Warszawy. Odczytano też list prof. Zbigniewa Brzezińskiego.

Mszy świętej przewodniczył kard. Kazimierz Nycz, metropolita warszawski.

Stefan Korboński (1901–1989) zasłużył się Polsce jako adwokat, żołnierz i polityki. Jako ochotnik walczył w obronie Lwowa (1918 i 1919), wojnie polsko-bolszewickiej (1920), III Powstaniu Śląskim (1921).

Po ukończeniu prawa na Uniwersytecie Poznańskim i kilkuletniej praktyce w Prokuratorii Generalnej RP, w 1930 r. podjął praktykę adwokacką w Warszawie. Jego Kancelaria mieściła się przy Alei Róż 10. Jako adwokat  przygotowywał kontrakty na budowę siedziby angielskiego Towarzystwa Ubezpieczeń „Prudental” – najwyższego wówczas wieżowca w Polsce. Wybuch II Wojny Światowej dał jednak pierwszeństwo duchowi walki o wolność kraju na polu politycznym i na froncie. Do zawodu adwokata powrócił jednak w czasach powojennych. Został sędzią Sądu Dyscyplinarnego izby adwokackiej w Warszawie.

W okresie okupacji wstąpił do konspiracyjnego Politycznego Komitetu Porozumiewawczego. Był także szefem kierownictwa Walki Cywilnej Polskiego Państwa Podziemnego. Kierował Departamentem Spraw Wewnętrznych podczas Powstania Warszawskiego.

W marcu 1945 r. został mianowany Delegatem Rządu na Kraj. Funkcję tę sprawował do momentu aresztowania w czerwcu tr. przez funkcjonariuszy NKWD.

W styczniu 1947 r., z ramienia opozycyjnej partii PSL Stanisława Mikołajczyka został posłem na Sejm Ustawodawczy. Aby uniknąć aresztowania, jesienią 1947 r., wraz z żoną Zofią wyjechał z Polski. Pobyt na emigracji nie przeszkodził mu w prowadzeniu dalszej działalności politycznej. Kierował Polską Radą Jedności w USA i Zgromadzeniem Europejskich Narodów Ujarzmionych.

Za swoje zasługi był wielokrotnie odznaczany, m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Armii Krajowej oraz pośmiertnie w 2005 r. Orderem Orła Białego i odznaką Adwokatura Zasłużonym, przyznaną mu przez Naczelną Radę Adwokacką.

Share on FacebookShare on TwitterShare on LinkedInSend Email